2000′li yıllarla birlikte GM’de bir yokolma tutkusu belirdi. Bunu görmek zor değil. Özellikle Shoot The Dog’dan sonra işler fena halde kötü gitmişti. Tüm kariyeri boyunca sayısız sorunu aşabilmeyi başaran George, pop müziğin “pop”ülerliğini kaybetmesi üzerine sektörde yeri olmadığına karar verdi 2004 yılında. Bu başarılı ve yaramaz çocuğun gözden düşmesiydi. Politik sebeplerin yoğun olarak rol oynadığını düşündüğüm bu sonucun GM’i müziğe küstürdüğü kesin. O da iade-i itibar için “Öyle olsun o zaman ben de giderim!” dedi.
2004 yılında Patience albümünden hemen sonra A Different Story için “yok olmadan önceki son mesajım” demişti. Ancak yeni menajerinin de katkısıyla GM hayata geri döndü. 2 yılda 1,5 milyonu aşkın insana seslendi. Amerika’dan özür diledi ama çok fazla işe yaramadı. Avrupa’nın değerini Amerika’da anladı denilebilir. Son bir teşekkür için evi Londra ve rekoru için Kopenhag’a teşekkürle veda etti. Abu Dabi’den bahsetmeyi gerekli görmüyorum çünkü onu neredeyse hiç tanımayan, sadece popun süperstarı olduğu için tribünleri dolduran bir seyirciye söyledi Geroge.
Ve yine söz verdiği gibi yok oldu. A Different Story’yi ilk izlediğimde GM’nin gerçekten de yok olacağını düşünüyordum. Ancak ardından 2 yılda 100′ü aşkın kez sahne aldı. Dolayısıyla GM’nin yakın zamanda yeniden dönmesi muhtemel. Ama ben GM’nin büyük bir birikimle dönmesini görmek istiyorum. Older’ın mistik havasını yeniden solumak hayata dönüş için eşsiz bir bilet olurdu…
Bir de Alman Bravo Dergisi. Ben anneme: “Bak gördün mü ne oldu?”. Annem: “Aaa! Yazık, neden ayrılıyorlar ki? Ay! O çocuğu çok sever, sürekli sarılarak söylerdi şarkılarını, yalandır inanma!” Durur muyum ben? Hemen telefonlara sarıldım….